Voor diegene die zich afvragen wie er wel of niet mag vasten, is dit zeker een aanrader om te lezen:

In geval van onvermogen:
Iemand die niet over zijn vestandelijke vermogen beschikt hoeft niet te vasten, zoals de dementerende, of de gek.

In geval van ziekte:
Zieken die nog herstellende zijn, kunnen hun vasten uitstellen totdat zij beter zijn. Maar wanneer het mogelijk is, zonder al te veel moeite, om te vasten voort te zetten, als men ziek is, dan vast men, zoniet dan verbreekt men het. Heeft men de hoop op genezing, dan wacht men deze af om de gemiste vastendagen in te halen.
Is dit niet het geval, dan geeft men voor iedere gemiste dag liefdegave tegen de prijs van een halve liter graan (of het gelijkwaardige hiervan in voedsel).

Voor hen die het zich kunnen veroorloven, is er een losprijs, het voeden van een arme. (Zie Soerah Al-Baqarah 2 aya 184 verder in het stuk)

In geval van ouderdom:
Wanneer men op een leeftijd komt, waarop men geen kracht meer heeft om te vasten, geeft men als tegenwicht een liefdegave van ½ litergraan voor iedere gemiste vastendag.

Ibn Abbâs zei: “De Profeet () heeft gezegd.
“Het is de bejaarde toegestaan af te zien van het vasten, in het geval het problemen oplevert, tegen vergoeding van het voeden van een arme, zonder verdere verplichtingen.”
(Darakotni & Hèkem)

In geval van zwangere vrouwen:
Wanneer een zwangere vrouw bang is voor haar gezondheid of voor haar foetus, dan is het haar toegestaan het vasten te breken en het later te gaan doen wanneer zij geen belemmering meer ondervindt. In dit geval laat zij, wanneer zij welgesteld is, haar vasten vergezeld gaan van een liefdesgave van een ½ liter graan, hetgeen haar vasten beter ondersteunt en haar beloning vermeerdert.

In geval van zogende vrouwen:
Dezelfde regel kan worden toegepast op haar, die haar kind de borst geeft en voor haar gezondheid of die van haar baby vreest. Dit, in geval zij geen voedster vindt, of, wanneer zij haar vindt, haar kind geen andere borst accepteert dan die van haar. Het voorafgaande is ook afgeleid uit de hieronder vermelde aya, dat zegt:

“(Vast) een vastgesteld aantal dagen. Maar degene die van jullie ziek is, of op reis, dan een aantal andere dagen ¹*. En op degenen (van hen) die het (slechts met grote moeite) kunnen opbrengen, rust de plicht van Fidyah, het voeden van een arme. Maar degene die vrijwillig meer (dan verplicht is) geeft, dat is beter voor hem. En dat jullie vasten is beter voor jullie, als jullie dat maar weten.”
(Soerah Al-Baqarah 2 aya 184)

¹* Mensen die in de Ramadhân ziek of op reis zijn, hoeven niet te vasten, het aantal niet gevaste dagen moet dan worden ingehaald na de Ramadhân. Personen die vanwege hoge leeftijd, zware arbeid of ernstige chronische ziekte slechts met de grootste moeite kunnen vasten, hoeven niet te vasten. Voor hen geldt een zogenaamde “Fidyah”, dat wil zeggen: “Een vervangende plicht”. (dit is de Tafsîr die bij deze aya gegeven wordt in de Edele Qor’aan)

In geval van Menstruatie:
Een vrouw moet niet vasten tijdens haar menstruatie of de bloedingen na een bevalling. Dit laatste is maximaal tot 40 dagen erna.

De Profeet () zei: “Is het niet zo dat een vrouw tijden haar menstruatie geen Shalât verricht noch vast?”
(Bucharie)

De gemiste dagen van de mentruatie, en de evt. veertig dagen van de bloedingen na de bevalling (40 dagen maximaal) moeten later na de Rahmadhân worden ingehaald.

Twee opmerkingen:
Wie zonder geldig excuus het inhalen van zijn vasten dagen uitstelt tot de volgende Ramadhân, moet als losprijs voor iedere vertraagde dag een arme voeden.
“Wanneer een moslim sterft, terwijl hij nog een aantal vastendagen moet inhalen, dan moet een familielid deze schuld in zijn/ haar plaats voldoen.” (Muslim)
“Mijn moeder is overleden, zei een man tegen de Profeet (). Zij heeft één vastenmaand niet gevast. Moet ik het voor haar doen?” De Profeet (s) antwoordde:”Ja, het is ten opzichte van Allah waardiger om de schuld te voldoen.”

(Al-Bucharie & Muslim)

In geval van reizen:
Het is een moslim toegestaan het vasten te breken en het later in te halen, wanneer hij op reis is en een afstand aflegt, die het inkorten van de gebeden toestaat. Allah (swt) zegt:

“Wie onder U ziek is of op reis, laat hij later een gelijk aantal dagen vasten.” (Soerah Al-Baqarah 2 aya 185)

Wanneer de reiziger het vasten kan volhouden zonder veel moeite, is het beter om te vasten. Wanneer dit hem vermoeit, is het beter het te verbreken.